Ik begrijp heel goed dat we met z’n allen een beetje labelmoe beginnen te worden. Het lijkt soms alsof tegenwoordig iedereen ineens ADHD heeft, autisme, een auto-immuunziekte of hormonale klachten. En eerlijk? Ik snap die vermoeidheid ergens ook wel.
Maar misschien is het, in plaats van direct met onze ogen te rollen en te zeggen “vroeger bestond dit allemaal niet”, juist de moeite waard om echt te luisteren.
Want hoe vreemd is het eigenlijk dat zoveel mensen klachten ervaren?
Dat zoveel vrouwen worstelen met overprikkeling, uitputting, stemmingswisselingen, darmproblemen, huidproblemen, slapeloosheid of het gevoel zichzelf kwijt te zijn?
Misschien is het niet zo dat we ons allemaal ineens aanstellen.
Misschien leven we simpelweg in een wereld die verder van onze natuur afstaat dan ooit.
Een wereld vol bewerkt voedsel, plastic, hormoonverstorende stoffen, chronische stress, kunstlicht, schermen, haast en constante prikkels. Stoffen in onze verzorgingsproducten, in onze voeding, in onze huizen en zelfs in het water.
En misschien doet dat meer met ons dan we willen toegeven.
Zelf merk ik steeds vaker dat ik hier minder goed tegen kan. Ik raak sneller overprikkeld, heb minder ruimte voor chaos en kan soms om de kleinste dingen al voelen dat mijn systeem vol zit. Soms voel ik me oprecht net een zeurende oude vrouw... terwijl ik diep vanbinnen weet dat dat het niet is.
Leven met PMDD: wat kan helpen?
Als je leeft met Premenstrual dysphoric disorder of merkt dat je stemming sterk verandert gedurende je cyclus, kan het enorm helpen om niet elke dag hetzelfde van jezelf te verwachten.
Je lichaam beweegt in fases.
En elke fase vraagt om iets anders.
Reactie plaatsen
Reacties